CamouFlash – jest swobodnym połączeniem słowa „camouflage”, oznaczające maskowanie się, ucharakteryzowanie oraz słowa „flash” oznaczające błysk, chwilę, krótką wiadomość. Połączenie tych słów determinuje tematykę wystawy, którą jest kondycja współczesnego człowieka w kontekście maskowania się, a jednocześnie chęci zaistnienia, pokazania się. Ta swoista schizofrenia wcale nie jest zjawiskiem marginalnym, o czym świadczą chociażby programy o charakterze reality show, które również przyciągają artystów.
Dziś kultura ma raczej charakter obrazkowy. Idea jest rzeczą zmarginalizowaną. Natłok obrazów w naszym życiu, powoduje pewne zagubienie lub uodpornienie się na nie poprzez wytworzenie i ugruntowanie schematów w recepcji tych obrazów, co w konsekwencji czyni je neutralnymi (np. kolejne morderstwo na ekranie tv). Oczywiście ta schematyczność i powierzchowność odbioru, dotyczy również religii, sztuki i jej wytworów.
Z drugiej strony obserwacja zachowań społecznych wskazuje na olbrzymią chęć zaistnienia w mediach w krótkim błysku reklamy czy reality show. Chęć ta zastępuje podstawowe pytanie: „co ja chce przekazać” lub „co mam istotnego do powiedzenia?” Ludzie pozornie uczestniczą w życiu społecznym i kulturowym, ale raczej na poziomie rozrywki niż zaangażowania lub refleksji nad egzystencją. Dzisiejsze społeczeństwo wydaje się być złożone, jednakże idąc za myślą Jean Baudrillard’a, mamy do czynienia raczej z masą „Nieprzeniknioną mgławicą, której wzrastająca gęstość wchłania wszelką energię (...), by koniec końców zapaść się pod własnym ciężarem. Czarna dziura pochłaniająca społeczność.”
Zanim jednak powstanie czarna dziura, następuje krótki, ale spektakularny wybuch i zapadanie się wielkiej gwiazdy. Odnosząc to do ludzkich zachowań, być może ten błysk jest jedyną możliwością zaistnienia przed zniknięciem i pochłonięciem przez masę? Na ile więc, błysk ten jest prawdziwy i nie stanowi kamuflażu, chęci bycia kimś innym przez moment?
Wydaje się, że samo wywołanie pytania „kim jestem i co robię?” jest dziś wielkim sukcesem.

Mariusz Soltysik

Tekst Mariusza Sołtysika